رای الیوم: چرا اروپا، برخلاف زمان حمله بوش به عراق، اطمینان دارد جنگی بین ایران و آمریکا در نخواهد گرفت؟ / آیا ترامپ همزمان با تهدید ایران، پروژه دیگری را در خاورمیانه پیش می‌برد؟

۱۷:۲۶ - ۱ خرداد ۱۳۹۸


اروپایی‌ها از اشاره ایالات متحده به جنگ علیه ایران خشمگین نیستند و هدف واقعی واشنگتن را تلاش برای مشغول کردن سران تهران به تهدیدات آمریکا می‌دانند، تا ایرانی‌ها مانعی برای اجرایی شدن معامله قرن نباشند؛ معامله‌ای که دولت‌های بزرگ اروپا، از جمله انگلیس، با آن مخالف هستند.


پرای الیوم نوشت: اروپایی‌ها از اشاره ایالات متحده به جنگ علیه ایران خشمگین نیستند و هدف واقعی واشنگتن را تلاش برای مشغول کردن سران تهران به تهدیدات آمریکا می‌دانند، تا ایرانی‌ها مانعی برای اجرایی شدن معامله قرن نباشند؛ معامله‌ای که دولت‌های بزرگ اروپا، از جمله انگلیس، با آن مخالف هستند.

به گزارش سرویس بین الملل «انتخاب»؛ در ادامه این مطلب آمده است: اروپایی‌ها به قیل و قالی که در مورد به راه افتادن جنگ می‌شود، توجهی ندارند و جز گوش دادن به بهانه‌های ایالات متحده برای جنگ، هیچ نشست فوق العاده‌ای در مورد آن برگزار نکردند. این در حالی است که در سال ۲۰۰۳ که آمریکا به عراق حمله کرد، نشست‌های نظامی فوق العاده‌ای در بین سران کشور‌های اروپایی برگزار شد.

اروپایی ها، همتایان آمریکایی شان را برای ضربه زدن به مهمترین توافق قرن ۲۱، یعنی توافق هسته‌ای با ایران، مواخذه می‌کنند؛ چرا که این اقدام باعث تنش زایی زیادی در منطقه خاورمیانه شد.

کشور‌های اروپایی در مورد جنگ علیه ایران زیاد صحبت نمی‌کنند و پاریس، برلین و لندن معتقدند که هرگز جنگی بوقوع نمی‌پیوندد؛ عقیده رایج این دولت‌ها آن است که اشاره‌های ایالات متحده در مورد جنگ علیه ایران، بیش از هر چیز، جنگ روانی است و اهدافی مرتبط با معامله قرن دارد.

ایالات متحده سعی بر آن دارد تا با هراس افکنی در تهران، مسئولان نظام را سرگرم تفکر در مورد نحوه مقابله با جنگ افروزی آمریکا کند؛ تا به این شکل، حمایت ایران از حوثی‌ها در جنگ با عربستان و اساسا، حمایت از حزب الله، جنبش حماس و سوریه، کاهش یابد و مانعی بر سر راه اجرایی شدن معامله قرن نباشد، انتقادات تهران از این معامله نیز کمتر شده و امر واقع را بپذیرد؛ یعنی برای جلوگیری از ورود به جنگ، ایران مجبور به سکوت در مورد معامله قرن شود.

آمریکایی‌ها بر این عقیده اند که اگر تهران به جای حمله به معامله قرن، موضع سکوت و محافظه کاری در پیش گیرد، هم پیمانان ان متشکل از دولت‌ها و گروه‌های مقاومت مسلح نیز موضع مشابهی را اتخاذ می‌کنند.